در باره تاریخ و ادبیات آلمان

در باره تاریخ و ادبیات آلمان

شعری از والتر فون در فوگل وایده

شعری از والتر فون در فوگل وایده

(تولد حدود 1170م. در اطریش سفلی، وفات حدود 1228 م. در ورتسبورگ)

Ein Gedicht von: Walter von der Vogelweide

(* um 1170 vermutlich im Niederösterreich, † ca. 1228, in Würzburg)

ترجمه: شاپور چهارده‌چریک

Shapur_14@yahoo.de

Muget ir schouwen was dem meien Wunder ist beschert?

Seht an pfaffen, seht an leien, Wie daz allez vert.

Groz ist sin gewalt: Ine weiz obe er zouber künne:

sawr er vert in siner wünne, dan ist niemen alt.

Uns wil schiere wol gelingen. wir suln sin gemeit,

Tanzen lachen unde singen, Ane dörperheit.

We wer waere unfro?

Sit di vogele also schone Singent in ir besten done,

Tuon wir ouch also!

Wol dir, meie , wie du scheidest

Allez ane haz!

Wie du walt und ouwe kleidest,

Und die heide baz!

Diu hat varwe me. “du bist kurzer, ich bin langer”,

Also stritents uf dem anger,

Bluomen unde kle.

Roter munt, wie du dich swachest!

La din lachen sin.

Scham dich daz du mich an lachest

Nach dem schaden min.

Ist daz wol getan? Owe so verlorner stunde,

sol von minneclichem munde

Solch unminne ergan!

daz mich, frowe, an fröiden irret,

daz ist iuwer lip.

An iu einer ez mir wirret,

Ungenaedic wip.

Wa nemt ir den muot?

Ir sit doch genaden riche: Tout ir mir ungenaedecliche,

So sit ir niht gout.

Scheidet frowe, mich von sorgen,

Liebet mir die zit: Oder ich muoz an fröiden borgen.

Daz ir saelic sit!

Muget ir umbe sehen?

Sich fröit al diu welt gemeine;

Möchte mir von iu ein kleine

Fröidelin geschehen!

آیا می‌توانید بگوئید، كه ماه می چه محسناتي دارد؟

به روحانيون بنگريد و به غير روحانيون،

كه آنها چگونه سرحال و چاق دماغ هستند.

قدرت بزرگي دارد این ماه: من نمي دانم ،

 شايد او مي تواند سِحر كند، جادو کند.

هنگامي كه او ما را با خوشحالي مي نگرد ، 

هيچ كس پير نيست.

حال ما نيز نكو مي گردد و ما هم خوشحال خواهيم شد.

ما خواهيم رقصيد و خواهيم خنديد و خواهيم سرود،

 بدون خشونت كشت و زرع‌مان.

كيست كه نخواهد خوشحال باشد،

هنگامي كه پرندگان زيباترين آوازهايشان را مي خوانند.

ما نيز با آنها هم آوا شويم.

خوش به حالت ماه می!

كه همه را بدون نفرت با هم آشتي مي دهي.

تو جنگل و دمن را مي پوشاني و زيباتر: هامون و صحرا را.

صحرايت زيباترين رنگها را دارد.

تو كوچكتري ، من بزرگتر: اينگونه در صحرا با هم در جَدَلند گل و شبدر.

آهای قرمز لبان! چگونه مي توانيد اين گونه بي عدالت باشيد و بخنديد.

شرمتان باد، كه مرا به خاطر غم هايم به سخره گرفته‌اید. اين شایسته نيست.

افسوس! حيف از زمان و وقت! اگر دهاني به اين زيبائي، بي عشقي را تبليغ كند.

اين كه من، بانوي من خوشحال نيستم ، به شما هم مربوط است.

فقط شما مرا نگران مي كنيد، زيرا كه شما ظالم هستيد.

 چرا مرا تضعيف مي كنيد.

شما كه هميشه شجاع بوديد.

اگر دين خود را نسبت به من ادا نكنيد، كردار نيكي انجام نداده ايد.

مرا برهانيد ، بانوي من ، اينك از غم و رنجم.

و اين فصل را به من نيك كنيد.

يا اينكه من خوشحالي خود را در جائی دگر جويم؟

نمي خواهيد اين سعادت را نصيب من كنيد؟

نمي خواهيد شما هم مثل سايرين به اطراف خود بنگريد، 

تمام جهان مملو از خوشبختي است.

بگذاريد ارزني هم از اين خوشبختي نصيب من گردد.

بگذارید!

 

 

 

 

 

  
نویسنده : شاپور چهارده‌چریک ; ساعت ٥:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۸/٢٤
تگ ها :